کشورهای سراسر جهان به تدریج مقرراتی را در زمینه کاهش پلاستیک در بسته‌بندی، بازیافت اجباری و طرح‌های مسئولیت تولیدکننده گسترش یافته (EPR) معرفی کرده‌اند.کاهش

در بسته‌بندی،بازیافت اجباری و طرح‌های مسئولیت تولیدکننده گسترش یافته (EPR).
سرعت ارتقاء بسته‌بندی در صنایع چسب‌های درزگیر ساختمانی و چسب‌های بدون میخ در حال افزایش است.
کارتریج‌های پلاستیکی یکبار مصرف سنتی به سختی بازیافت می‌شوند و انتشار کربن بالایی دارند؛
در مقابل، کارتریج‌های کاغذی کامپوزیت - که مزایایی مانند قابلیت بازیافت، ردپای کربن پایین،

و کاهش مصرف پلاستیک را ارائه می‌دهند - به طور فزاینده‌ای به راه‌حل بسته‌بندی سبز اصلی برای

صادرکنندگان مصالح ساختمانی که به دنبال رعایت الزامات انطباق در خارج از کشور هستند، تبدیل می‌شوند.

کدام کشورها سیاست‌های مرتبط را معرفی کرده‌اند؟

مقررات بسته‌بندی و زباله‌های بسته‌بندی اتحادیه اروپا نهایی شده است و مقرر می‌دارد که تا سال 2030 تمام بسته‌بندی‌ها باید قابل بازیافت باشند.

این مقررات به شدت حجم کل زباله‌های بسته‌بندی را کنترل می‌کند، نسبت‌های بالاتری از محتوای بازیافتی را اجباری می‌کند و

تعهدات زیست‌محیطی سخت‌گیرانه‌تر و هزینه‌های بالاتر مسئولیت تولیدکننده گسترش یافته (EPR) را برای بسته‌بندی‌های پلاستیکی که بازیافت آن‌ها دشوار است، اعمال می‌کند.

- انگلستان: مالیات بر بسته‌بندی پلاستیکی را وضع می‌کند؛ شرکت‌ها باید در صورتی که بسته‌بندی حاوی

کمتر از 30 درصد پلاستیک بازیافتی باشد، عوارض بالایی بپردازند و تولیدکنندگان را مجبور به کاهش استفاده از پلاستیک بکر می‌کند.

- کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا: از سال 2026 قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای کنترل پلاستیک را اجرا می‌کند و اهداف کاهش

برای زباله‌های پلاستیکی صنعتی و بسته‌بندی پلاستیکی یکبار مصرف تعیین می‌کند.

- کره جنوبی و هند: به تدریج مقررات جدید زباله‌های پلاستیکی را معرفی کرده‌اند و استفاده بیشتر از مواد بازیافتی در بسته‌بندی را اجباری کرده و محدودیت‌های دسترسی به بازار را برای پلاستیک‌های غیرقابل بازیافت سخت‌تر کرده‌اند.

- کشورهای مختلف آسیای جنوب شرقی: به تدریج کنترل زباله‌های پلاستیکی را اجرا می‌کنند و واردات

پلاستیک‌های سخت تجزیه شونده را محدود می‌کنند؛ بسته‌بندی سبز به یک مزیت برای ورود به بازار تبدیل شده است.

مقایسه جامع عملکرد زیست‌محیطی

1. تأمین مواد و کاهش پلاستیک

کارتریج‌های پلاستیکی سنتی عمدتاً از پلاستیک بکر مبتنی بر نفت، یک منبع تجدیدناپذیر، ساخته می‌شوند.
بدنه کارتریج کاغذی کامپوزیت از کاغذ کرافت دارای گواهی FSC ساخته شده است که به طور قابل توجهی مصرف پلاستیک را کاهش می‌دهد.
بدنه می‌تواند وارد جریان بازیافت کاغذ باطله شود و برای استفاده مجدد بازیافت شود، که تحت تأثیر مقدار کمی چسب باقی‌مانده در داخل قرار نمی‌گیرد.

2. تفاوت انتشار کربن

کارتریج‌های پلاستیکی در کل فرآیند، از پالایش نفت تا قالب‌گیری اکستروژن، مصرف انرژی بالایی دارند.
کارتریج‌های کاغذی کامپوزیت از فرآیند تولید با کربن کمتر استفاده می‌کنند؛ انتشار CO2 در طول تولید بیش از 50 درصد کاهش می‌یابد

در مقایسه با کارتریج‌های پلاستیکی، به برندها کمک می‌کند تا ردپای کربن محصول خود را کاهش دهند و الزامات خرید کربن خنثی مشتریان خارج از کشور را برآورده کنند.

3. بازیافت و دفع

- کارتریج‌های پلاستیکی: چسب باقی‌مانده به سطح پلاستیک می‌چسبد و بازیافت آن را پس از تفکیک دشوار می‌کند؛

ارزش بازیابی آن بسیار پایین است و بیشتر آن‌ها به عنوان زباله دفع می‌شوند.

- کارتریج‌های کاغذی کامپوزیت: پوسته کاغذی را می‌توان به راحتی برای بازیافت جدا کرد. در طول فرآیند پالپ‌سازی مکانیکی
در کارخانه‌های کاغذسازی، ناخالصی‌ها از الیاف کاغذ فیلتر می‌شوند و یک مسیر بازیافت بالغ و پایدار را تضمین می‌کنند.

4. تضمین عملکرد

بسیاری از شرکت‌ها نگران یکپارچگی آب‌بندی کارتریج‌های کاغذی هستند. کارتریج‌های کاغذی مدرن دارای ساختار کامپوزیت چند لایه
کاغذ و لایه داخلی صنعتی، همراه با پایه قلع یا قطعات پلاستیکی هستند.

آن‌ها مقاومت در برابر رطوبت و نشت را ارائه می‌دهند، با تفنگ‌های چسب استاندارد بدون تغییر عادات کاربرد سازگار هستند،

و الزامات پر کردن و نگهداری چسب‌های بدون میخ، درزگیرهای سیلیکونی و چسب‌های ساختاری را به طور کامل برآورده می‌کنند.

آن‌ها همچنین از اندازه‌های سفارشی و چاپ لوگوی برند پشتیبانی می‌کنند.